9 Temmuz 2026 Perşembe günü 16:22’de Torbalı – Bayındır yolunda bir servis aracına yan taraftan çarpmam sonucunda ağır bir motosiklet kazası geçirdim. O gece, doktor hatası yüzünden birkaç kaburga kırığı ile taburcu olmam ile birlikte, başka bir doktorun inisiyatif alarak ultrason sonucumda farketmesi sonucu böbreklerimdeki ve karaciğerimdeki kanamalar dolayısıyla 10 Temmuz 2026 Cuma 22:00’da İzmir Yeşilyurt Hastanesi’nde yoğun bakıma alındım. 36 saatlik, hem benim hem de ailem için 36 yıl gibi gelen bu amansız işkence sonrasında servise alındım ve 3 gün sonra, 14 Temmuz 2026 Salı günü taburcu oldum, 16 Temmuz 2026’da da sondanın çıkartılması ile birlikte istirahat moduna geçtim. Bu yazdıklarım, son bir haftamın özetidir. Bana bir yıl gibi gelen, aileme 10 yıl gibi gelen bu zaman dilimini birkaç cümle ile anlatmak kolay gibi gözüküyor tabii. Ama oldu geçti. Beteri olmadı, kalıcı hasarım olmadı, ölüm olmadı. Bunlarla kendimi avutuyorum. Şu anda istirahatteyim ve bugünden itibaren bilgisayarımı açtım. Kaburga kırıklarım dışında bir sorun yok, kemiklerimin kaynamasını bekliyorum. Toparlanıyorum.

Bu yazıyı yazma nedenim biraz içimi boşaltmak. Öncelikle bu süreç boyunca sürekli arayan, mesaj atan, hastaneye koşturan tüm yakınlarıma teşekkür ederim. Böyle zamanlar kimin dost kimin düşman olduğunu iyi öğretiyor insana. Yakın zannettiğim birçok insanın bir kere aramadığını veya yazmadığını gördüm. Ya da arada görüştüğüm bir arkadaşımın kaza anında yanımda bittiğini gördüm. Bu kaza vesilesiyle dost – arkadaş ve sadece tanıdık kategorilerimi güncelledim. Böylesi daha iyi oldu. Kendimi fazlalıklardan arınmış gibi hissediyorum. Haketmeyenlere değil hakedenlere odaklanmak gerekiyor. 

Bir diğer husus ise iş ile alakalı. Kaza öncesine kadar inanılmaz bir yoğunluk ve program içerisindeydim. Her şeyim takvimdeydi. Ama yaptığım her iş bana bir çıktı vermiyordu. Bana çıktı vermemelerine rağmen bu işler zihnimde yer kaplamaya devam ediyordu. Kazada suçlu taraf tamamen karşı taraf olmasına rağmen şunu da biliyorum ki ben de dalgındım. Çünkü kaza anına dair hiçbir şey hatırlamıyorum. Bu tür durumlarda, motosiklet kullandığımın bilincinde olarak karşı taraf suçlu olsa bile ben güvenli olmaya çalışıyordum. Ama artık son zamanlarda zihnim o kadar yorgundu ki, otomatik pilotta sürüyor gibiydim. Zaten, bu sebeple de, hayatımda sadeleşme çalışmalarından biri olarak motosiklet devrini kapatıyorum. Kızılgöz, özür dilerim. Ama şimdilik buraya kadar. Bundan 5-10 yıl sonra ne olur bilmiyorum ama kısa vadede dört tekere geçmek benim için daha iyi olacak. Bu 5 gün yaşadığım acıdan aldığım derslerden biri bu. Birisi de, bir şey zihnimi kurcalayacaksa bana faydası olmalı, en azından zararı olmamalı. Bu kavrama giren tüm işlerden ve çalışmalardan elimi ayağımı çekiyorum.

Hep derdim, “başarıya giden yol sadelik ve odaklanmaktan geçer” diye. Derdim ama hiç kendim uygulamazmışım onu farkettim. O kadar fazla şeyle meşguldum ki, meşgul olmadığım zamanı boşa geçmiş sanıyordum. Şimdi ise 6 gündür bomboş yatıyorum, daha yeni çalışmaya başladım. Bir şey değişmedi. Ya da, motosiklet kullanınca daha minimal ve tasarruflu, aynı zamanda deneyim elde etmiş hissediyordum. Bir nebze evet doğru ama bir noktadan sonra, sigara içmememe rağmen öksürük krizlerimin nedeni oldu motosiklet. Ya da işte böyle kazaların sebebi oldu. 

Şimdi toparlanıyorum. Elimde bir işim ve tezim var. En nihayetinde yaptığım çalışmalar eğitimciliğe dayanıyor. Daha da başka duruma evrilmeyeceğim. Bir kurs paketi hazırladığımda, bir öğrenciye ders verdiğimde, bir makale yazdığımda ya da bir televizyon röportajına çıktığımda şunu diyebileceğim artık: “Tamam, bugünlük yeter. Artık dinlenme zamanı.” Tanrı’nın bana “Dur” deme şeklinden bahsettiğim buydu. Çok çalışmanın değil, akıllı çalışmanın daha verimli olduğunu anlamamı sağladı. Yani iş dışında konuşacak olursam, yaşanması gereken bir hayat olduğunu bana hatırlattı. Hayat, her şeye rağmen yaşanması gereken bir şey. 

Şimdi, hem insan ilişkilerinde, hem çalışmalarımda daha olgun ve değişmiş bir Emirhan olarak piyasaya geri dönüyorum. Daha güçlü geri dönüyorum. Neler yapacağımı takip ederken görebilirsiniz.